Το Fuzzbox είναι ένα πέταλο που χρησιμοποιείται στην ηλεκτρική κιθάρα για την παραμόρφωση του ήχου. Από το εξάρτημα αυτό είναι εμπνευσμένο και το όνομα του FUZZ live club, το οποίο άνοιξε φέτος, στη θέση του Club22. Στις 20 του μήνα και ημέρα Παρασκευή είχα την 1η μου εμπειρία με το μαγαζί. Αυτά που είχα διαβάσει έλεγαν για ένα χώρο με rock ήχο, που συνδυάζει live μουσικές και DJ sets. Το συγκεκριμένο βράδυ χρέη guest DJ εκτελούσε ο ραδιοφωνικός παραγωγός Δημήτρης Παπασπυρόπουλος.
Ο χώρος λιτός και προσεγμένος, ξύλινο πάτωμα, κουπαστές από μέταλλο, μαύροι τοίχοι, τραπέζια ψηλά με σκαμπώ. Η σκηνή καλυπτόταν από ένα λευκό πανί πάνω στο οποίο έπαιζε ένας projector. Αριστερά και δεξιά της σκηνής υπήρχαν άλλοι δύο projectors για τις ανάγκες του οπτικού μέρους του show. Κάτω από τη σκηνή υπήρχε το κυρίως bar, ενώ άλλα δυο bars υπήρχαν αριστερά και δεξιά της κύριας αίθουσας. Στην πάνω μεριά των τοίχων (αριστερά και δεξιά) υπήρχε μία σειρά από μικρές οθόνες, οι οποίες ήταν συντονισμένες με τους projectors. Το dj booth βρισκόταν δεξιά της εισόδου στην κύρια αίθουσα. Ηλικιακά, οι θαμώνες βρίσκονταν μεταξύ των 20+ και 40-, και το dress code ήταν smart casual.
Στο ακουστικό κομμάτι τώρα, μέχρι να αρχίσει το show (κατά τις 2), οι μουσικές επιλογές είχαν alternative ύφος. Στις 2 κάνει την εμφάνιση της η μπάντα, η οποία αποτελείται απο 15 άτομα, ερμηνευτές και μουσικούς, (και στην οποία διαπίστωσα ότι συμμετέχει και ο ηθοποιός Γιώργος Χρανιώτης) και το party άρχισε!!!Κομμάτια από Abba και Prince μέχρι Clash και Led Zeppelin, διασκευασμένα με ένα alternative/rock στυλ, με τους τραγουδιστές να διαδέχονται ο ένας τον άλλο σε κάθε κομμάτι και με τους projectors στα πλάγια να συμπληρωνουν το σκηνικό. Οι μουσικοί ήταν πάρα πολύ καλοί, με διάθεση να παίξουν και με μια punk attitude που με ξεσήκωνε.
Με το διάλειμμα της μπάντας (που παίζει μάλλον τα πάντα) έπιασε δουλειά ο κύριος Παπασπυρόπουλος, ο οποίος κινήθηκε σε πιο σκοτεινά μονοπάτια, παίζοντας εκτός από Depeche Mode (πρέπει να είναι οι αγαπημένοι του), Prodigy, Manson, Placebo, Radiohead και Rolling Stones για να αναφέρω μερικά μόνο από αυτά που άκουσα και θυμάμαι τώρα.
Γενικά η ατμόσφαιρα του μαγαζιού μου άρεσε πολύ, καθώς είχε μέχρι και scetchάκια με στοιχεία stand-up comedy στο 2ο μέρος του live κομματιού του προγράμματος, ενώ όταν η μπάντα βρισκόταν εκτός σκηνής οι συντελεστές ήταν τριγύρω, με τις παρέες τους. Επίσης, εκτός από την καλή διάθεση, οι επιλογές της μπάντας μου κρατούσαν το ενδιαφέρον αμείωτο από κομμάτι σε κομμάτι, σκεφτόμενος "και μετά τι;". Αλλά και η εναλλάγη στη ροή μεταξύ μπάντας και DJ χάρη στη διαφορετικότητα του ύφους δεν κούραζε, οπώς ενδεχομένως να συνέβαινε αν έπαιζε μόνο ο DJ ή μόνο η μπάντα.
Τελοσπάντων, ελπίζω να μη σας κούρασα με το μεγάλο post. Εγώ είναι σίγουρο ότι το συνιστώ ανεπιφύλακτα το μαγαζί, είναι τέτοιο το είδος της διασκέδασης που προσφέρει, που αν μή τι άλλο δεν έχει κορεστεί στην Αθήνα και από εσάς (το παρεάκι) θα εξαρτηθεί από το πόσο σύντομα θα ξαναβρεθώ εκεί.
Ο χώρος λιτός και προσεγμένος, ξύλινο πάτωμα, κουπαστές από μέταλλο, μαύροι τοίχοι, τραπέζια ψηλά με σκαμπώ. Η σκηνή καλυπτόταν από ένα λευκό πανί πάνω στο οποίο έπαιζε ένας projector. Αριστερά και δεξιά της σκηνής υπήρχαν άλλοι δύο projectors για τις ανάγκες του οπτικού μέρους του show. Κάτω από τη σκηνή υπήρχε το κυρίως bar, ενώ άλλα δυο bars υπήρχαν αριστερά και δεξιά της κύριας αίθουσας. Στην πάνω μεριά των τοίχων (αριστερά και δεξιά) υπήρχε μία σειρά από μικρές οθόνες, οι οποίες ήταν συντονισμένες με τους projectors. Το dj booth βρισκόταν δεξιά της εισόδου στην κύρια αίθουσα. Ηλικιακά, οι θαμώνες βρίσκονταν μεταξύ των 20+ και 40-, και το dress code ήταν smart casual.
Στο ακουστικό κομμάτι τώρα, μέχρι να αρχίσει το show (κατά τις 2), οι μουσικές επιλογές είχαν alternative ύφος. Στις 2 κάνει την εμφάνιση της η μπάντα, η οποία αποτελείται απο 15 άτομα, ερμηνευτές και μουσικούς, (και στην οποία διαπίστωσα ότι συμμετέχει και ο ηθοποιός Γιώργος Χρανιώτης) και το party άρχισε!!!Κομμάτια από Abba και Prince μέχρι Clash και Led Zeppelin, διασκευασμένα με ένα alternative/rock στυλ, με τους τραγουδιστές να διαδέχονται ο ένας τον άλλο σε κάθε κομμάτι και με τους projectors στα πλάγια να συμπληρωνουν το σκηνικό. Οι μουσικοί ήταν πάρα πολύ καλοί, με διάθεση να παίξουν και με μια punk attitude που με ξεσήκωνε.
Με το διάλειμμα της μπάντας (που παίζει μάλλον τα πάντα) έπιασε δουλειά ο κύριος Παπασπυρόπουλος, ο οποίος κινήθηκε σε πιο σκοτεινά μονοπάτια, παίζοντας εκτός από Depeche Mode (πρέπει να είναι οι αγαπημένοι του), Prodigy, Manson, Placebo, Radiohead και Rolling Stones για να αναφέρω μερικά μόνο από αυτά που άκουσα και θυμάμαι τώρα.
Γενικά η ατμόσφαιρα του μαγαζιού μου άρεσε πολύ, καθώς είχε μέχρι και scetchάκια με στοιχεία stand-up comedy στο 2ο μέρος του live κομματιού του προγράμματος, ενώ όταν η μπάντα βρισκόταν εκτός σκηνής οι συντελεστές ήταν τριγύρω, με τις παρέες τους. Επίσης, εκτός από την καλή διάθεση, οι επιλογές της μπάντας μου κρατούσαν το ενδιαφέρον αμείωτο από κομμάτι σε κομμάτι, σκεφτόμενος "και μετά τι;". Αλλά και η εναλλάγη στη ροή μεταξύ μπάντας και DJ χάρη στη διαφορετικότητα του ύφους δεν κούραζε, οπώς ενδεχομένως να συνέβαινε αν έπαιζε μόνο ο DJ ή μόνο η μπάντα.
Τελοσπάντων, ελπίζω να μη σας κούρασα με το μεγάλο post. Εγώ είναι σίγουρο ότι το συνιστώ ανεπιφύλακτα το μαγαζί, είναι τέτοιο το είδος της διασκέδασης που προσφέρει, που αν μή τι άλλο δεν έχει κορεστεί στην Αθήνα και από εσάς (το παρεάκι) θα εξαρτηθεί από το πόσο σύντομα θα ξαναβρεθώ εκεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου