Απόψε (23/10/2006) είδα άλλη μια ταινία σε avant premiere (ας είναι καλά ο KISS fm). Από το trailer του Children Of Men διαπίστωσα κάποια κοινά σημεία με το V for Vendetta: και οι δύο ιστορίες εξελίσσονται στη Μ.Βρετανία του μέλλοντος, όπου η χώρα αστυνομοκρατείται, σε μια προσπάθεια του καθεστώτος να διαφυλάξει τη χώρα από την πλήρη αναρχία και την κατάρρευση, ενώ υπάρχουν και οι νοσταλγοί του παρελθόντος που αντιστέκονται. Με αυτά στο μυαλό μου παρακολούθησα την ταινία, στην οποία ο ήρωας προσπαθεί να συνοδέψει τη μοναδική έγκυο γυναίκα (μια παράνομη μετανάστρια), μετά από 18 χρόνια παγκόσμιας γυναικείας στειρότητας, σε μια ομάδα ακτιβιστών επιστημόνων. Κατά τη διάρκεια της πορείας τους συμβαίνουν διάφορα και βρίκονται κυνηγημένοι τόσο από τις αρχές, όσο και από μια οργάνωση που αντιτίθεται στην πολιτική της κυβέρνησης.
Πρόκειται για μια περιπέτεια, η οποία θίγει θέματα όπως ο ρατσισμός και η διαφθορά της εξουσίας και σε αφήνει σε κάποια πράγματα να δώσεις τη δική σου ερμηνεία (το πώς φτάσαμε σε καθολίκη στειρότητα δεν εξηγείται στην ταινία). Επίσης, έχει αρκέτες σκλήρές σκηνές. Με το τέλος της η ταινία δε μου άφησε κάτι το δυνατό. Ίσως την περίμενα πιο σκοτεινή, όπως το V for Vendetta ή το 28 Days Later, ίσως το σενάριο δεν ήταν τόσο καλό, κάτι μου έλειπε. Αυτή είναι η πρώτη μου εντύπωση από την ταινία. Μια καλή ταινία, στην οποία όμως κάτι έλειπε για το κάτι παραπάνω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου