Την Πέμπτη το βράδυ αποφάσισα, την τελευταία πραγματικά στιγμή, να πάω επιτέλους στο "Saw III" (ή αν προτιμάτε, "Σε βλέπω για τελευταία φορά").
Η αλήθεια είναι πως η διάθεσή μου ήταν ιδιαίτερα καλή και έτσι στρογγυλοκάθισα στα αναπαυτικά καθίσματα της αίθουσας 5 του ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ κατα τις 22:05..
Η ταινία, συνεχίζοντας την παράδοση των προηγουμένων "Saw" είχε πολύ διαστροφή, αλλά και αίμα.
Η διαφορά είναι πώς στην αρχή κούρασε με το ιδιαίτερα σκληρό περιεχόμενό της, όχι επειδή καθαυτό ήταν σκληρό, αλλά επειδή ήταν χωρίς νόημα, σαν οι συγγραφείς να ήθελαν απλά να ικανοποιήσουν το "αιμοβόρο" τους κοινό.
Πάντα πίστευα πως οι αιματηρές-ανατριχιαστικές σκηνές (ομοίως και οι ερωτικές-πορνογραφικές) πρέπει να εξυπηρετούν την πλοκή, αλλιώς, η ύπαρξή τους κινδυνεύει να κατονομάσει την εν λόγω ταινία, τρόμου-splatter (ή πορνό αντίστοιχα).
Τα "Saw I & II" θεώρησα πως συγκαταλέγονται στα θρίλερ, όπου η βία βάζει τον θεατή στη ψυχολογία του θύματος, ώστε να μπορέσει να ζήσει την αγωνία του τελευταίου μέχρι το τέλος.
Εκ των πραγμάτων, το "Saw III" δεν υπήρξε άξιος συνεχιστής ούτε του πρώτου "Saw" (το οποίο προσωπικά θεωρώ το καλύτερο από τα τρία), ούτε του δεύτερου. Δίνει πολλές εξηγήσεις στο τέλος (κάποιες από τις οποίες εύκολα προβλέψιμες), όχι για να φανερώσει μία απάτη, μία ψευδαίσθηση, να ανατρέψει όλη τη ταινία και να εισάγει το κοινό στην πραγματικότητα (κορυφαία ταινία "The Usual Suspects"), αλλά για να επιφέρει απανωτές ανατροπές σκηνικού, που εκ των πραγμάτων πρέπει να είναι η μία πιο εντυπωσιακή από την άλλη, πλησιάζοντας και ξεπερνώντας κάποιες φορές την υπερβολή..
Μοιραία, η ταινία μου άφησε μια πικρή γεύση, μια αίσθηση απογοήτευσης, υπερβολής και υπερπροσπάθειας (χωρίς αντίστοιχο αποτέλεσμα) από τους δημιουργούς της. Ίσως όμως για τους λάτρεις του "Saw" αυτό να είναι και απαραίτητο για να αποδεχθούν το οριστικό (?) τέλος του Jigsaw..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου